Doskonałe piwo z małego browaru

Piwo to trzeci z najpopularniejszych napojów na świecie. Historia tego trunku sięga czasów starożytnych, a dowody na to znaleźć można już w egipskich hieroglifach, kodeksie Hammurabiego czy obrazkach klinowych Sumeryjczyków. Charakter piwa określa najczęściej rodzaj użytego słodu lub słodów, zawartość alkoholu, stężenie ekstraktu, czyli nieprzefermentowanych składników słodu oraz goryczka chmielowa zależna od ilości i rodzaju użytego chmielu. Ze względu na odmienne składniki, profil aromatyczno-smakowy, technologię produkcji czy wygląd, piwa różnią się między sobą tworząc poszczególne gatunki, style i odmiany. Współcześnie w Polsce, jak i na całym świecie popularność zyskują piwa z niewielkich, lokalnych browarów.

 

Chmiel i słód

Niestety wielkie koncerny browarnicze, które zdominowały rynek polski, produkując piwa najczęściej zwracają uwagę na ilość, a nie zaś jakość produkowanego trunku. Okazuje się na przykład, że prawdziwy, aromatyczny Chmiela zastępowany jest w trakcie produkcji ekstraktem. Małe browary natomiast bardziej niż ilość wyprodukowanego piwa cenią sobie jego jakość, smak i aromat. Sercem smacznego, szlachetnego piwa jest słód. Aby uzyskać odpowiedni należy dobrze znać technologię i wykorzystywać tylko najlepsze produkty. Słodowanie zaczyna się od namoczenia ziaren zboża (zazwyczaj jęczmienia), które następnie zaczyna kiełkować. Kolejny krok polega na wysuszeniu ziaren. Od jakości i rodzaju słodów zależy kolor i smak piwa. Niestety browary komercyjne bardzo często wykorzystują do produkcji tańsze zamienniki ziaren, np. kukurydzę, co znacznie wpływa na walory smakowe trunku.

 

Jakość a nie ilość

Małe lokalne browary wyszły naprzeciw konsumentom, stawiając na jakość warzonego trunku, a nie jego ilość. Dysproporcje między browarem regionalnym, a piwem przygotowanym przez wielkie koncerny są porażające. W niewielkich browarach produkuje się kilkadziesiąt tysięcy hektolitrów piwa w roku, duże koncerny natomiast warzą kilka milionów hektolitrów. Wynika to z faktu, iż piwa regionalne produkowane są tradycyjnymi metodami, na które ze względów ekonomicznych nie mogą sobie pozwolić wielkie browary. W efekcie otrzymujemy ekstrakt piwny, który rozcięcia się z wodą i nasyca sztucznie CO2. Piwo takie leżakuje zaledwie od 5 do 12 dni. Piwo warzone tradycyjnie leżakuje natomiast około 40 dni.

W celu zapewnienia maksymalnej wygody użytkowników przy korzystaniu z witryny ta strona stosuje pliki cookies.
Kliknij "Zgadzam się", aby ta informacja nie wyświetlała się więcej.